บันทึกฉบับที่สามสิบเอ็ด
ไม่รู้เธอจะยังจำฉันได้อยู่หรือเปล่านะ เพราะเราพบกันเมื่อสองปีที่แล้ว
ฉันหันไปมองเธอครั้งหนึ่ง ในขณะที่เธอเองก็หันมามองฉันครั้งหนึ่ง
นั่นเป็นครั้งแรกที่เราทำความรู้จักกัน หากแต่ไม่เป็นทางการและไร้ซึ่งสุรเสียงใดๆ
ในครั้งที่สองและสามที่เดินสวนกันอย่างเร่งรีบ เราสนทนากันด้วยการเหลือบมอง
ขณะที่เราต่างเดินห่างออกไปเรื่อยๆ
เธออาจไม่รู้นะ ไม่ว่าจะเป็นครั้งไหนๆ ที่เราอาจบังเอิญพบกัน ท่ามกลางอากาศร้อนจัดของเดือนพฤษภา ตอนกลางคืนในตลาดพลุกพล่าน ใต้ทางเดินยาวยามที่ฝนกระหน่ำ หรือแม้ตอนที่เธอเม้มริมฝีปากแน่น
ฉันบอกกับเธอเสมอว่า เธอคือคนที่งดงามที่สุดในโลก
เธอคือคนที่ฉันอยากทำทุกอย่างเพื่อได้เห็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดในโลก
และคงจะดีไม่น้อยหากฉันได้มีโอกาสทำเช่นนั้น
และถ้าเพื่อให้ฉันมีโอกาสอีกสักครั้งล่ะก็
